Epistle To James Tennant Of Glenconner

    epistle to james tennant of glener

    auld rade dear, and brither sinner,

    how's a' the folk about glener?

    how do you this blae eastlin wind,

    that's like to blaw a body blind?

    for me, my faculties are frozen,

    my dearest member nearly dozen'd.

    i've sent you here, by johnie simson,

    thilosophers to glimpse on;

    smith, wi' his sympathetic feeling,

    an' reid, to on sense appealing.

    philosophers have fought and wrangled,

    an' meikle greek an' latin mangled,

    till wi' their logic-jargon tir'd,

    and in the depth of sce mir'd,

    to on sehey noeal,

    what wives and wabsters see and feel.

    but, hark ye, friend! i charge you strictly,

    peruse them, aurn them quickly:

    for now i'm grown sae cursed douce

    i pray and ponder butt the house;

    my shins, my lane, i there sit roastin',

    perusing bunyan, brown, an' boston,

    till by an' by, if i haud on,

    i'll grunt a real gospel-groan:

    already i begin to try it,

    to cast my e'en up like a pyet,

    when by the guumbles o'er

    flutt'ring an' gasping in her gore:

    sae shortly you shall see me bright,

    a burning an' a shining light.

    my heart-warm love to guid auld glen,

    the a' wale of ho men:

    when bending down wi' auld grey hairs

    beh the load of years and cares,

    may he who made him still support him,

    an'