Epistle To The Rev. John Mmath

    epistle to the rev. john m'math

    sept. 13, 1785.

    inclosing a copy of “holy willie's prayer,”

    which he had requested, sept. 17, 1785

    while at the stook the shearers cow'r

    to shuter blaudin' show'r,

    or in gulravage rinnin scowr

    to pass the time,

    to you i dedicate the hour

    in idle rhyme.

    my musie, tir'd wi' mony a so

    on gown, an' ban', an' douse black bo,

    is grht eerie now she's do,

    lest they should blame her,

    an' rouse their holy thunder on it

    an anathem her.

    i own 'twas rash, an' rather hardy,

    that i, a simple, try bardie,

    should meddle ack sae sturdy,

    wha, if they ken me,

     easy, wi' a single wordie,

    lowse hell upon me.

    but i gae mad at their grimaces,

    their sighin, tin, grace-proud faces,

    their three-mile prayers, an' half-mile graces,

    their raxin sce,

    whase greed, revenge, an' pride disgraces

    waur nor their nonsense.

    there's gaw'n, misca'd waur than a beast,

    wha has mair honour in his breast

    than mony scores as guid's the priest

    wha sae abus'd him:

    and may a bard no crack his jest

    what way they've us'd him?

    see him, the poor man's friend in need,

    the gentleman in word an' deed—

    an' shall his fame an' honour bleed

    by worthless, skellums,

    an' not a muse erect her head

    to cowe the blellums?

    o pope, had i thy satire's darts

    to gie the rascals their deserts,

    i'd rip their rotten, hollow hearts,

    an' tell aloud

    their jugglin hocus-pocus arts

    to cheat the crowd.

    god knows, i'm no the thing i should be,

    nor am i evehing i could be,

    but twenty times i rather would be